Ik en Niels gaan nu weer een tijdje met elkaar na onze knipperlicht situaties. Het is nu sinds een maand weer aan ongeveer... Na een paar weken het weer een kans te hebben gegeven is het nu dan het einde van het jaar en vraag ik me af of hij het is waar ik het nieuwe jaar mee in wil gaan. Wat heeft hij mij eigenlijk te bieden? Is hij niet iemand waar ik uiteindelijk toch weer genoeg van krijg? Is hij juist niet iemand waar ik me uiteindelijk weer heel eenzaam bij ga voelen? Is hij iemand waar ik bij terecht kan als ik mijn vader op ga zoeken?

Vandaag maak ik me weer druk over gisteravond en vanavond. Komt hij iemand anders tegen in de kroeg waar hij de aandacht te leuk van vindt? Kennelijk voel ik wel iets voor hem maar is dat genoeg. In de toekomst kijkende weet ik eigenlijk wel dat het niet genoeg is. Waar verdoe ik m'n tijd dan mee. Is het dan niet handiger dat ik gewoon me terug trek en even wat minder in Joure in de kroeg omhang. Ik ga het namelijk niet missen.

Er zijn nog te veel dingen niet uitgesproken. Dit ziet hij niet zo. Hij ziet alles al weer als vanzelfsprekend. Hij is het type man dat het niet nodig vindt om aan een relatie te werken. Terwijl dat juist heel belangrijk is in mijn ogen. Ik zal waarschijnlijk heel veel voor hem gaan zorgen. En niet andersom. Ik heb ook zorg nodig. Iemand die er voor mij is en naar mij luisterd. Het is niet eerlijk tegenover hem dat ik hier mee verder ga. Maar afscheid nemen gaat pijn doen. Ik weet dat als ik 'm weer zie dat het dan weer omslaat als het weer. En dat vind ik het moeilijke er aan...

Hoe ga ik het nieuwe jaar in?

Gisteravond had ik een date met Abdi. Vorige week kwam ik 'm na een aantal jaar weer een keer tegen wat ik erg leuk vond. Intuitief zoenden we elkaar bijna direct!  Het voelde heerlijk... Ik was erg van slag het gaf meteen een behoorlijke kriebel door m'n hele lichaam. Wat ik niet vaak meemaak. Toen we waren gestopt met zoenen zei hij: "Ik zie je straks wel weer".

Toen ik daar verderop stond dacht ik na en schoot de vraag me in m'n hoofd of hij niet nog steeds een vriendin heeft. Dus ik loop terug en vraag het hem. En hij gaf toe nog steeds een relatie te hebben en zelfs samen te wonen in Utrecht. Toen heb ik in het vervolg wel de hele avond met hem gezoend. What's wrong with me dat ik me daardoor niet laat afschrikken. Als iemand een relatie heeft moet dat toch een behoorlijke afknapper zijn! Maar nee hoor wat doe ik. De hele avond zoenen met hem en lieve dingen van hem horen en zin krijgen in hem. De eerste stenen voor het hechten neerleggen. Ik heb de hele avond een kriebel gevoeld. Dat was erg fijn. Ik vond het een speciale avond. Hij voelde aan m'n buik en zei dat hij daaruit kon voelen of ik een goed hart heb. Zulke romantische opmerkingen die mij zeker wel raken. Ik ben blij dat deze opmerkingen mij nog raken want als we over alles achterdochtig zijn kunnen we beter maar volledig stoppen met het liefdesleven. Ik denk en hij zei ook dat het een erg speciale avond was.

Gisteravond is hij dan weer bij mij langs geweest. Hij kwam binnen en het was erg spannend. Hij was er om half 9 maar vanaf 6 uur had ik al de kriebels. Zenuwen van hier tot aan yesterday! Toen hij er eindelijk was zwakten die af. Maar het gevoel van twijfel en verliefdheid wisselden zich af. We hebben het over vanalles gehad. Zoals elke man altijd bij mij zegt: "Het is net of ik je al heel lang ken". Maar de realiteit is dat mannen mij nog niet heel lang kennen! Maar het voelde goed dat hij er was. Ik voelde me veilig verliefd etc etc. Hij wilde met me dansen. Dat vond ik zo lief maar te cliché! Dan ga ik toch enigsinds kokhalzen. We hebben gezoend en geknuffeld. Ik heb mezelf voorgenomen geen sex met hem te gaan hebben zolang hij nog een relatie heeft. Dus gister ook niet. Hoe meer hij aan me zat des te meer ik zin in hem kreeg. op een bepaald moment voelden we elkaars naakte lichaam tegen elkaar aan en toen ging 't mis. Hij deed z'n trui uit en ik deed m'n trui en bh los. We zoenden en voelden de opwinding door elkaar heen. Ik voelde hoe opgewonden ik was. Dit was iets wat ik nog maar 1 keer eerder zo bij een jongen had gevoeld. Het voelde heerlijk dat hij aan m'n borsten en naakte bovenlichaam zat. Ik voelde hem opgewonden zijn en toen heb ik de rem ingedrukt en heb m'n kleren weer aangetrokken. Ik bedacht me dat ik niet gebruikt wilde worden voor de sex en de spanning van het vreemdgaan.

Het is een verkeerde start wat ik maar al te goed uit ervaring weet. Ik vertrouw hem nu al niet op z'n woorden. Ik twijfel nu al aan zijn oprechtheid. Daarom heb ik hem net een mail gestuurd dat we het hier eerst bij laten en dat ik het wel hoor als zijn relatie ooit voorbij is. Wie weet heb ik dan nog belangstelling. Ik voel dat ik nu eerst met mezelf bezig moet en nu zoek ik weer een onbereikbare onbetrouwbare man uit. En mijn romantische gedachte van de ware helpt me hier niet uit. Love can waight...

Ik heb er over nagedacht en ik ben er achter dat ik cognitieve gedragstherapie nodig heb. Ik heb irreele gedachtes over mijn leven. Ik denk dat ik alleen over zal blijven. Ik denk dat niemand mij begrijpt. En dat klopt ook wel want niemand heeft mijn leven geleefd. Niemand is zoals ik ben met al mijn kwaliteiten en gebreken. Dus niemand zal precies mij begrijpen. En de zoektocht naar die persoon is dan ook erg onrealistisch.

De verlatingsangst die daarbij hoort is pijnlijk. Ik moet daar aan werken. De aanpassing van mezelf aan andere mensen heb ik de afgelopen jaren al proberen te veranderen. Dat gaat al beter maar is nog steeds een thema. Juist omdat het stellen van grenzen mij zo angstig maakt. 

Daarnaast heb ik de neiging om te vluchten nadat ik een grens aan heb gegeven. Ik verlaat diegene maar voordat diegene mij verlaat. Dit zorgt ervoor dat ik mensen snel afschrijf. Soms zet ik ook weer niet door en dan heb ik weer  het gevoel dat ik met me laat sollen omdat ik diegene in mijn leven laat terwijl diegene mij kwetst. Het is allemaal zo ingewikkeld in m'n hoofd. En de vraag is of het overdenken ervan gaat helpen... We wachten het af.

Na toch wel een behoorlijke tijd voel ik weer iets voor iemand. Maar die iemand is niet de persoon waar ik iets voor wil voelen. Hij heet Niels. Mijn vriendin heeft in april een 1 night stand met hem gehad. Zij vond het toen wel leuk. Ik heb eigenlijk de packt gemaakt niet meer met exen van m'n vriendinnen iets uit te vreten.

Hij is een barman in de lokale kroeg en flirt regelmatig met me. Dit doet hij alleen bij veel meer meisjes... Hij is er barman hè! Maar goed ik merk dus nu dat ik 'm echt leuk begin te vinden. Ik word jaloers als andere meisjes met hem praten. Als hij met andere meisje aan het flirten is. Hij draait telkens speciaal nummers voor me en roept dan voor het nummer om: "Deze even speciaal voor Anita". Zou hij dit bij meer meisjes doen? Ik heb het namelijk niet gehoord. Het feit dat ik mezelf die vraag stel vind ik verschrikkelijk genant! Ow my god ik vind 'm echt leuk... De vraag is echter of ik hem leuk vind of de aandacht?

Ik denk bijna de hele dag aan hem. Gister zit ik bij m'n vriendinnen en in één keer krijg ik een opvlieger omdat ik aan hem aan het denken ben. Dat krijg ik ook als ik alleen thuis zit. Het gevoel is heerlijk maar niet realistisch. Ik vind hem niet leuk genoeg. Een toekomst is niet realistisch. Hij heeft een heel ander leven en ik verwacht niet dat we gemeenschappelijke interesses hebben. Ik werk overdag hij 's nachts. Ik sta voor de bar hij achter. Hij blowt Ik drink. Hij drinkt niet ik rook niet. Voor de rest weet ik eigenlijk heel weinig van hem. Dat maakt het eigenlijk ook niet een realistische verliefdheid.

Ik zou vanavond een borrel doen in de kroeg met een vriendin. Onze nieuwjaars wensen van vorig jaar nakijken. Ik twijfel of het verstandig is mezelf weer met de verboden vrucht te confronteren. Het zal het gevoel alleen maar aanwakker! Gatver! Daarnaast kan ik het flirten van mijn vriendin met hem niet verdragen. Bah!

Verder gaat alles goed! Hahahahah!

Altijd had ik veel respect voor je. Altijd had ik veel bewondering voor je. Het feit dat we zonder vooroordeel naar elkaar keken. Dat we elkaar begrepen. Het wordt anders. We zijn anders. Er is afstand en we begrijpen elkaar steeds minder. Hoort het nou altijd zo te gaan dat vriendschappen veranderen verwateren? Je pas ooit 3 keer per week mijn aanspreekpunt. Uren aan de telefoon. Het is anders en ik denk dat het nooit meer zo zal worden. Afscheid nemen van alles wat er was is zo langzamerhand mijn specialiteit...

In je waarde laten?

Laat mij dan!

Gij zult lief hebben?

Wees lief dan?

Gemeen zijn hoort niet?

Wees dat dan niet tegen mij!

Wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet?

De haat is in mij aangewakkkerd. Nog nooit heb ik de agressie zo in mij gevoeld. Zo diep dat ik zou wensen dat een ander dood is zodat ik de pijn niet meer voel.

Ik ben er achter dat ik door de jaren heen alles altijd alleen heb moeten doen. Dit ben ik gewend en zodra iemand het voor mij opneemt ben ik er stil en geschrokken van. Het beangstigd me. De hoop dat ook een man ooit volledig naast maar ook soms voor me gaat staan is aanwezig. Met minder kan ik niet genoegen nemen. Dat is mijn belangrijkste wens. Maar de angst om juist hierin teleurgesteld te worden is zo groot dat ik mensen op een bepaalde afstand hou. Een afstand die een kans op slagen van een relatie niet mogelijk maakt. Ik zal de tegenslagen aan moeten kunnen om de gok te wagen... Een boom kan pas een windstoot aan als de wortels diep genoeg zitten.

Zo kwaad

Zo verdrietig

Ik wil ´m slaan

Ik wil ´m pijn doen

Ik walg van zijn disrespect

Ik baal van z´n onverschilligheid

Ik wil m´n gevoelens voor hem kwijt.....

Blozen ik wil het niet erg vinden maar dat vind ik wel. Ik voel me continue ongemakkelijk en paniekerig bij andere mensen. Toen ik gister tijdens de lunch in de koffie ruimte zat raakte ik in paniek. Toen ik vanmiddag bij de lunch zal raakte ik in paniek. Ik was zo bezig met de mensen om me heen. Bezig met vermaken. Doodsbang voor stiltes. Ik raak in paniek en waarom weet ik niet. Ik voel me compleet niet op m'n gemak. De komende tijd ga ik niet meer tijdens de koffie pauze meedoen. Tijdens de zomer gingen we veel koffie drinken buiten. Daar had ik geen last van de drukte.

Ik merk dat ik er psychisch weer behoorlijk doorheen begin te zitten. Ik merk dat mijn afstand bij de patiënten daar niet beter op wordt. Vandaag ging ik bijna huilen door het verhaal van mijn patiënt. Daarvoor had ik ook al een patiënt waarbij ik bijna meermijn verhaal deed dan zij bij mij. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ik weet dat het straks mis gaat als ik zo door ga. Ik moet rust nemen. Ik moet me minder gejaagd gaan voelen. Dus rust nemen. Ik had gewoon trillende benen aan het einde van de dag... Ach nog even 2 weken doorzetten en dan stop ik hier! Zo'n zin in :-D

We zeggen altijd schijt hebben aan andere mensen... Is dat een realistische gedachte? Ik ben iemand die veel doet wat andere mensen misschien niet meteen doen. Met mannen zoenen. Sex hebben met mannen. Maar niet zo maar mannen... Jongere mannen, oudere mannen, getrouwde mannen, samenwonende mannen. Daarnaast zeg ik wel eens dingen die anderen niet zouden moeten zeggen. Maar er zijn ook mensen die dingen tegen mij zeggen waar ik me wat van aantrek. Daardoor voel ik me dan ook nog rot... De sleutel ligt bij het feit dat ik me iets aantrek van een ander. Ik maak me druk om de mening van een ander. Maar hoe interessant is die eigenlijk??? Ik bepaal toch verdorie wat ik wel en niet hoor te doen? Als ik iets doe op een bepaald moment en ik vind dat nodig of voel me daar op dat moment goed bij? Waarom zou ik me daar dan druk overmaken. Ik moet de rest van mijn leven met mezelf verder. Dus om gelukkig te worden zal het  toch noodzakelijk zijn om achter mezelf te gaan staan.  Schijt aan anderen! Sta achter jezelf!

Net 2,5 week vakantie gehad... Minstens 3 keer erg dronken geweest. Bijna geen controle meer over wat ik doe en zeg... Hier baal ik de dag erna behoorlijk van. Kennelijk ken ik momenteel mijn grenzen totaat niet helaas. Dan denk ik in mijn hoofd: "dan drink ik toch niet meer". De gedachte wordt ik niet vrolijk van. Dit baadt me zorgen. Juist het feit dat ik graag wil drinken is niet een goed tegen in mijn ogen. Juist zonder drank vermaak ik me ook wel! Maar ik schaam me momenteel zo voor de mensen die ik allemaal tegen ben gekomen met alcohol op dat ik liever dronken ben als ik ze weer tegen kom. Dat is toch niet normaal!!! Ik denk dat ik daarom tot aan Joustermerke niet meer wil drinken. En dan maar niet op stap in Joure als ik dat echt niet aandurf. Als ik me echt zo schaam...

Ach wat maakt het uit zeggen de meeste vriendinnen. De meeste mensen zijn zelf ook dronken en weten ook niet meer goed wat je gezegd hebt. Maar als ik me d'r dan later zo voor schaam waarom drink ik dan zo veel. Juist het feit dat ik momenteel zo met mezelf bezig ben. Denkende aan mijn psychotherapie. Dat zorgt ervoor dat ik momenteel slecht met m'n grenzen om kan gaan. Ik moet weer wat lekkerder in mijn vel komen te zitten en dan is een alcoholisch drankje geen probleem. Maar nu ik zo met mezelf bezig ben op emotioneel vlak baal ik van mezelf.

In de vakantie van 2,5 week heb ik gezoend met 5 jongens!!! VIJF!!! Met 1 heb ik sex gehad. En dat was ook misschien nog wel de minst leuke. Ik ben dus bezig met dingen waar ik helemaal niet gelukkig van wordt. Ik begrijp mezelf niet en ik sta niet achter mijn eigen beslissingen. Het lijkt me daarom beter eerst er weer achter te komen wat ik zelf wil voordat ik weer keuzes maak waar ik spijt van krijg...

Nu ik anderhalve week in Joure rondloop door mijn vakantie is het wel weer duidelijk wat ik wil. Ik wil hier weer terug komen te wonen. En dat vooral  om financiële redenen.

Zo loop ik in m'n huisje rond en zou ik graag alles op willen knappen. Alles even schilderen. Nieuwe vloer in mijn huiskamer. Een nieuw stukje zijl in mijn hok. De tuin even goed opknappen. Bepaalde struiken eruit maar ook een nieuwe schutting!

Daarnaast wil ik graag lenzen en een nieuwe garderobe! Erg veel zin in! Niet meer druk maken om geld. Dat heb ik vorig jaar bijna niet gedaan en dan heb je in één keer dit jaar wel geldzorgen. Daar baal ik een beetje van. Maar ik ga het daar niet missen. Ik mis het nu ook niet. Het enige wat me nu opvalt is dat ik hier weinig rust heb. Ik krijg veel telefoontjes enzo. en daar ben ik wel een beetje klaar mee. Ik heb ook rust en  m'n eigen ruimte nodig. Daar moet ik dus aan werken als ik hier weer woon. Alleen zijn als dit nodig is. Maar ook mensen om me heen hebben als dit nodig is. We sachten af.....

Till next time.XOXO

Op de een of andere manier heb ik heel veel vriendschappen gehad en heb ik er  nu nog steeds veel. Vriendschappen komen en gaan. Veel vriendschappen van mij zijn stuk gegaan doordat ik niet eerlijk en open was over mijn gevoelens. Niet open was over wat ik van ze vond. Waar ze mij het soms moeilijk mee maakten. Dit zorgde ervoor dat ze heel lang doorgingen met mij te kwetsen. Dit liet ik zelf gebeuren en bleef ik accepteren. Ook omdat ik niet de juiste woorden had en niet de kracht had om er iets van te zeggen. Ik word hier steeds beter in maar toch blijft vriendschap iets heel moeilijks.

Ik heb geen broers en zussen waardoor ik door de jaren heen heb gemerkt dat vriendschappen voor mij veel belangrijker zijn dan anderen. Het is mijn familie. Mijn back up als het niet goed gaat of als er juist wel iets goed gaat. Het zijn de mensen waar ik mee op stap ga en waar ik mee op vakantie ga. Waar ik aan vertel als ik een nieuwe liefde heb en als ik ruzie of irritaties heb met wie dan ook. Andersom is dit dus niet altijd het geval. Ik kan me daar soms behoorlijk afgewezen door voelen. Maar op de een of andere manier is er altijd wel weer één van mijn vriendschappen die dan wel voor mij klaar staat. Zo hoop ik dan maar dat er een engeltje over mij waakt. Wie dit dan ook mag zijn. Uiteindelijk voel ik me wel vaak alleen maar ben ik nooit alleen.

Sinds januari woon ik nu in de Randstad. Ik merk echter dat ik me daar minder eenzaam voel dan hier in het noorden. In de randstad weet ik dat ik alleen ben. Verwacht ik geen telefoontjes en bezoekjes. Sinds een week heb ik nu vakantie. Maar mijn een aantal vriendinnen zie ik nauwelijks. Dat stelt me toch best wel teleur. De keus om terug te gaan zal dan ook niet op hun gebasseerd moeten zijn. Ik moet terug gaan voor mezelf. En dat doe ik ook zeker wel. Het is wel opvallend dat ik juist in mijn vakantie me weer erg alleen aan het voelen ben. Dit terwijl ik nog nauwelijks een moment alleen ben geweest. Gevoel is een raar ding. Soms kunnen we het sturen. Maar soms ook niet... Daden laten zien hoe belangrijk iemand voor je is. Niet de woorden. Dat merk ik denk ik nu wel in de vakantie. En toch ging ze wel mee naar de begrafenis van mijn oma. Dat waardeer ik wel weer. Maar nu hoor ik helemaal niks. De vraag is: "Ga ik het accepteren zoals het is? Ga ik er een opmerking over maken tegen haar? Of ga ik afstand nemen van haar."

Tussen haar en mij zit momenteel zowizo al een groot probleem. Ik heb momenteel veel contact met een ex van haar. Dit al sinds 3 maanden. Het is nooit serieus geweest tussen hun maar ze is wel erg kwaad om hem om hoe het toen gelopen is tussen hun. Ik heb nu al 3 keer met hem gezoend en met hem afgesproken. Zij weet nog helemaal van niks. Ik moet dit haar vertellen maar doordat zij geen contact met mij opneemt kan ik het haar ook niet vertellen. Maar dit moet ik in de komende week wel doen. Niet van het zoenen. Want dat levert niks op. Ik ga haar gewoon vertellen dat we contact hebben met elkaar. Ik heb sinds het begin gedacht dat ik geen contact met 'm moest hebben maar elke keer als ik 'm tegen kom voel ik wel iets. Ik wil er achter komen wat dat is. Maar ik vind het wel erg moeilijk om het haar eerlijk te vertellen. Zij heeft nu een nieuwe vriend en ik hoop dat ze daar erg gelukkig mee wordt. Ik steun haar daar ook erg bij en hoop dat ze daarom mij ook wil steunen.

Vriendschappen... Ingewikkeld hoor.........

Morgen nog werken en dan heb ik 2,5 week vakantie. Erg veel behoefte aan. Het werken als hulpverlener kan zo vermoeiend zijn. En dit merk ik na mijn eerste half jaar op mijn werkplek. Daarnaast de afgelopen weken mijn verleden doorgespit met mijn psychotherapeut wat ook veel energie kost. Daarnaast ook veel emoties. Twee weken geleden is ook mijn oma nog overleden en nu ben ik behoorlijk gebroken... Ik ben toe aan slapen en rust. Misschien is het ook goed niet te veel tijd en aandacht te besteden aan bepaalde vriendschappen deze vakantie.

Momenteel ben ik met mijn psychotherapeut vooral bezig met mijn vriendschappen. Juist daar ervaar ik momenteel veel problemen in. Ik blijk een persoon te zijn die volgens de testen erg hoog scoort op Zelfopoffering en Goedkeuring zoeken... In vriendschappen geef ik een ander veel ruimte. Dat  is best aardig van mij maar.... Dat is niet aardig voor mezelf. Ik krijg hierdoor niet altijd wat ik nodig heb. Ik krijg niet waar ik gelukkig van wordt. Daarna word ik soms nog afgewezen daarna waardoor ik me behoorlijk klote ga voelen. Mijn verwachting is dat ik geef en daar wat van terug krijg. Doordat ik soms niks terug krijg voel ik me behoorlijk verdrietig en afgewezen. Iets wat ik door de jaren heen natuurlijk ook veel in de relatie met mijn moeder heb gevoeld. Ook haar heb ik veel gegeven van mezelf van kinds afaan. Ook zij wees me alsnog af. Ook als volwassene heeft ze dit weer vaak gedaan. Dit doet me beseffen dat ik vooral op mezelf moet gaan passen. Ik moet ervoor gaan zorgen dat ik gelukkig word en niet een ander. Ik moet gaan doen wat ik wil. Ik moet doelen gaan bepalen en keuzes gaan maken die gebasseerd zijn op wat ik wil en behoefte aan heb. Ik hoop hierdoor erg gelukkig te worden in de toekomst. Soms vind ik dit erg eng omdat ik het gevoel heb dat ik aan het expirimenteren ben. Wat nou als ik er niet gelukkiger van wordt? We zullen het zien... Ik hou je op de hoogte!

Vandaag kreeg ik ook weer zware moeder gevoelens. Dezen komen en gaan. Ik merk dat ik graag iemand mijn liefde wil geven. Iemand iets mee wil geven. Daarvoor heb ik toch een man nodig. En die is er nu niet. De behoefte om de goeie man te vinden groeit hierdoor ook. Er zijn potentiële kandidaten. Wie weet wat er deze zomer gaat gebeuren in die hoek...

Talk to you later! XOXO Annat